Monday, September 6, 2010

မြန္းက်ပ္မႈရင္ခြင္ဒဏ္ရာ

နာက်င္ေနေပမယ့္ ကုိ မၿငီးတြားခ်င္ဘူး
လူၾကားေကာင္းေအာင္ ေအာ္ဟစ္ၿငီးတြားေနမယ့္အစား
ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးနဲ႔ ႀကိတ္မွိတ္နာက်င္ေနရတာကုိ
ပုိခုံမင္တယ္ ...

ေယာင္ေတာင္ေပါင္ေတာင္နဲ႔
အခ်စ္နယ္ပယ္ တစ္စြန္းတစ္စကုိ
စၿပီးေျခလွမ္းလုိက္တာနဲ႔ေတာင္
ဒီေလာက္အထိ မြန္းၾကပ္မႈေတြနဲ႔
ၿပြတ္သိပ္ေနရင္
ၾကာလာရင္ လမ္းေပ်ာက္မႈေတြနဲ႔ ကုိ လမ္းေမွာက္ေတာ့မယ္ ထင္တယ္ ....ကေလးရယ္..

ဒဏ္ရာ

ဒဏ္ရာေတြ ဗလပြနဲ႔ မခ်ိမဆန္႔
နာက်င္ၿငီးတြားေနရေပမယ့္
အားရွိသေလာက္ေလး
မင္းအတြက္ ကုိ ၿပံဳးၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္…..

ခ်စ္တယ္ဆုိတာ တစ္ကယ္ေတာ့ အေျပာလြယ္သေလာက္
ခံစားရတာက မခ်ိမဆန္႔ရယ္ပါ

ေသာကေတြအေပၚက အၿပံဳးတုေတြနဲ႔ပဲ
အခါတလဲလဲ မလုံ႔တလုံဖုံးဖိေနရတာ
ၾကာလာေတာ့ အခ်စ္ဆုိတာကုိ စိတ္ကုန္လာတယ္

ဗေလာင္ဆူေနတဲ့ ရင္ခြင္တစ္ခုလုံးကုိ
သြန္လုိသြန္ေမွာက္လုိေမွာက္လုိ႔
ကေလး လက္ထဲ အၿပီးအပ္လုိက္ခါမွ
ကေလး က လူသတ္သမားအၿပံဳးမ်ိဳးနဲ႔
ခပ္ယဲ့ယဲ့ ျပန္ၿပံဳးျပလုိက္တာကုိ
ျမင္လုိက္တဲ့ တစ္ခဏေလးမွာ
ကုိ ဟာ မွင္တက္မိသြားတဲ့ ယုန္တစ္ေကာင္လုိ
ေယာင္လည္လည္နဲ႔ အတိတ္ေမ့ခ်င္သြားတယ္ .. ကေလး…ေလး.ရယ္..

လွည္႕စားမုိး

ရင္ခြင္ထဲမုိး
ထစ္ခ်ဳန္းလုိ႔လား
အၿငိဳးနဲ႔ရြာတာမဟုတ္ပါ

ေသာကမုန္တုိင္း
ရင္လႈိင္းခတ္ျပင္း
စိတ္လုိက္မာန္တင္းလုိ႔
နာက်ဥ္းျခင္းလဲ မဟုတ္ပါ ...

ဟန္ေဆာင္အၿပံဳးတစ္ပြင့္
အဖုံးဖြင့္မ်က္ႏွာ
ရင္မွာနာက်ဥ္းလုိ႔
အုံပုံးညဥ္းတြား
အမုန္းမ်ားလည္း မရွိပါ.